• pr

Kerstboom

Truus Oudendijk

Met een man die zijn hele leven in de sierteelt heeft gewerkt zijn kunstbloemen of -planten een 'no go area'. Zo ook een kerstboom. Toen ik ooit met wat vage bewondering naar een kunstexemplaar stond te kijken, want die dingen zien er eerlijk gezegd toch wel heel decoratief uit, altijd perfect in model, sprak hij de inmiddels in ons gezin historische woorden: 'Als jij een kunstkerstboom wil, dan neem je ook maar een kunstlul.'

Tot zover de discussie, we hebben het er nooit meer over gehad.

Tot vorige week. Kerstmis is in aantocht en we moeten een boom. Traditioneel gaan we altijd de eerste zaterdag in december naar Ranzijn en kiezen een mooi exemplaar uit. Meestal wordt dat een boom die tot het plafond reikt. Dat is nooit de bedoeling, maar meten is niet mijn sterkste kant en ik ben nou eenmaal ruim van opvattingen. Dit jaar breken we met die traditie. Er komt geen boom in huis, we gaan namelijk weg, op pad met de camper, lekker een paar weken overwinteren in het warme zuiden. Er moet natuurlijk wel een boompje mee, gewoon een heel kleintje.

En nou komt manlief met een mini kunstboompje aanzetten, inclusief verlichting, voor op het dashboard. 'Kan ik zo via internet bestellen' zegt hij'. Ik kijk met afgrijzen naar het plastic geval, nog erger, het heeft zelfs gekleurde lichtjes. Ik herinner hem aan zijn woorden van jaren geleden.

'Je wil nooit een kunstboom' zeg ik 'dus ook nu niet, zo'n ding komt er niet in.'

Dus toch maar het tuincentrum, waar we een echt mini kerstboompje van takjes blauwspar kopen. Er gaan witte lichtjes in, op batterij, en ik neem de beeldschone kerststerretje van rood glas in lood mee. Handgeblazen en door jongste dochter vorig jaar meegenomen uit Noorwegen. Haar zie ik dit jaar niet met Kerstmis en ook mijn zoon niet. En dat is raar, want we zijn altijd een dag samen met de feestdagen. 'Mam, we hebben Kerstmis niet nodig om het gezellig te hebben met elkaar', zegt zij altijd heel wijs.

Dat is natuurlijk zo. Ik laat dit jaar alle lichtjes en kerstversieringen lekker in de dozen, maar pak wel de mini kerststal in. Een klein Mariaatje, een Jozefje, een kindje, een engeltje, een herdertje, twee schaapjes en een drie koninkjes. Allemaal slechts een paar centimeter groot en minutieus gehaakt door oudste dochter. Ook zo'n dierbaar cadeau. Dat stalletje gaat in ieder geval mee, om ons er aan te herinneren wat we nou eigenlijk vieren met Kerstmis. En verder… .Op naar het zuiden.