• Maureen Spaargaren

    Truus Oudendijk

Spaargaren staat op straat

AALSMEER Maureen Spaargaren viel om van verbazing toen ze de politieke stelling in deze krant las. En niet zozeer vanwege die stelling: 'Kassen ombouwen tot woningen', maar meer van de reacties erop.

Truus Oudendijk

Het merendeel van de politieke partijen is het namelijk met deze stelling eens. 'Straks wordt het gewoon goed gevonden', zegt ze verbaasd 'en ik moet nu mijn huis uit'. Van buiten ziet dat huis er prima uit. Gewoon een keurig betimmerde woning. Maar binnen staat de huisraad opgestapeld en de verhuisdozen klaar. Van verhuizen is echter geen sprake. Maureen kan namelijk nergens naar toe.

Haar verhaal is even bizar als verbijsterend. Vanwege de noodlijdende situatie van de kwekerij van haar ouders, kochten Maureen en haar toenmalige echtgenoot in 2003 de kas en het stuk grond, zodat haar ouders in het huis konden blijven wonen. Zij en haar man bouwden de kas om tot een comfortabele woning. Daar was geen vergunning voor afgegeven, maar werd door de gemeente gedoogd, zoals wel meer gebeurt in Aalsmeer. Maureen betaalde jarenlang de WOZ-waarde voor de woning en kreeg zelfs van de gemeente een brief waarin haar een nieuw huisnummer werd toegewezen: 53C.

Jarenlang woont ze er met veel plezier tot haar privéomstandigheden wijzigen. Er volgt een scheiding en Maureen ziet zich genoodzaakt een hypotheek op de woning te nemen. Zowel de Rabobank als de SNS bank geven een akkoord op dat verzoek en Maureen kiest uiteindelijk voor de laatste. En dan komt er in 2012 een brief van de gemeente dat ze illegaal woont en dat ze 1,5 jaar de tijd krijgt om iets anders te zoeken. Ook de SNS bank heeft ontdekt dat er geen vergunning is verleend en besluit de woning onmiddellijk bij opbod te verkopen. Die transactie brengt 77.000 euro op waardoor Maureen met een schuld van anderhalve ton blijft zitten en in de schuldsanering terecht komt.

Door de fusie met Amstelveen moet zij daar haar verhaal doen en vragen of er een andere woning voor haar beschikbaar is. Ze blijkt kansloos. Een uur hoger dan 600 euro kan ze niet opbrengen en bij Woningnet staat ze te kort ingeschreven. 'De woningmarkt zit op slot' zegt de ambtenaar in Amstelveen en ze krijgt het advies om maar naar het Leger des Heils te gaan, met de opmerking: 'dan had je maar niet voor deze situatie moeten kiezen.' 'Dat vertik ik' zegt Maureen. De situatie wordt nog schrijnender als jeugdzorg zich ermee gaat bemoeien en zich over haar 15 jarige dochter wil ontfermen. Die is minderjarig en mag dus niet op straat komen te staan. Ze heeft de keuze tussen bij haar vader te gaan wonen of opgenomen te worden in een pleeggezin. Gewoon afwachten en kijken wat er dan gebeurt? 'Dat kan niet', zegt Maureen. 'Als we binnen zes weken het huis niet uit zijn' krijgt iedere bewoner van dit huis een dwangsom van 30.000 euro. Ook mijn kinderen.' Komt de 'menselijke maat' niet regelmatig in de politiek ter sprake? Beloven wethouders in elk debat niet altijd dat mensen die het echt nodig hebben in Aalsmeer geholpen worden? Dat we niemand in de kou laten staan? Voor Maureen, geboren en getogen Aalsmeerder, geldt dat blijkbaar niet. Zes jaar en vele gesprekken later, blijkt er geen oplossing te zijn. 1 april staat ze met hond, kat en kinderen op straat. Wat is het alternatief? Onder een brug slapen? In Aalsmeer?