• Truus Oudendijk

Column Truus Oudendijk: Gekkenhuis

"Wat is het nummer van uw huisje?" vroeg het meisje in de receptie toen ik mij kwam aanmelden. "Huisje? Ik sta hier op de camping." Ze bleef professioneel, schreef me keurig in, maar aan haar blik kon ik zien dat ze het gekkenwerk vond. En dat was het ook. Manlief hoefde vanwege Leidens Ontzet twee dagen geen kinderen naar school te brengen en vond dat we dus wel een lang weekend konden gaan kamperen. Het liefst naar Texel, of all places. Die gedachte werd ingegeven omdat dochter 1 met man een weekje over was uit Zweden en van plan was ook een paar dagen naar ons favoriete Waddeneiland te gaan. De weergoden beloofden weinig goeds: storm en regen. We reden woensdagavond het duinterrein op en werden op een bijna leeg veld verwelkomd door honderd konijnen die verschrikt in de koplampoen van onze camper staarden.

Donderdag zette dochter 1 er een klein tentje naast en zaten we met zijn vieren de hele avond aan de Jutter om warm te blijven. Dochter 2 is sinds kort in het bezit van een camper en besloot ook onze kant op te komen. Haar man weigerde, die camper was net schoon en winterklaar, kon zo de stalling in, hij zou daar gek zijn zeg om met dat hondenweer op pad te gaan. Tussen hem en mijn dochter ontstond een woedende discussie: "je kunt die schijtcamper net zo goed verkopen als je er toch niet mee weg gaat". Heerlijk, ze is typisch een kind van mij. Maar de toon was gezet, vrijdagmiddag kwamen ze het terrein op rijden, jongste zoon mee. Voor hem werd een slaapplaats in de camper gecreëerd. "Belachelijk" vond ik tijdens de borrel, "op jouw leeftijd hoor je in een tentje". "Ik ben niet van plan naar oma te luisteren", zei hij stoïcijns in het algemeen en nam nog een slokje Fanta. "Gelijk heb je" viel zijn tante hem bij, "oma, altijd een stoorzender".

Zaterdagochtend reed zijn oudste broer het terrein op en plantte een tentje neer. In zijn kielzog nam hij onze zoon mee die met vrouw, twee kinderen en een kampeerbus het circus compleet maakten. "Wanneer gebeurt het nou dat mijn zussen er allebei zijn? Natuurlijk kom ik ook. Al is het maar voor één nacht". Twaalf personen en drie honden, we dronken die zaterdagochtend koffie in de zon, wandelden zonder jas langs het strand, Oop bakte tig eieren met spek en maakte een mega pan paella. Zondag kleumden we met jassen, sjaals en mutsen bij het ontbijt en pakten vervolgens de hele handel weer in. Kamperen in oktober? Gekkenwerk. Maar Texel blijft een feest.