• Oudendijk

Column Truus Oudendijk: Schrijversparade

Toen ik werd uitgenodigd voor de Schrijversparade dacht ik niet heel verstandig: waar zal ik het over hebben? maar typisch vrouwelijk: wat moet ik aan? Ik koos die ochtend voor een gezellig jurkje. "Mooi", zei manlief. "Damesachtig". Dus trok ik het gelijk maar weer uit. Bij damesachtig voel ik mij ongemakkelijk en ook heel erg de leeftijd die ik ben. Na nog wat passessies schoot ik maar weer in mijn vertrouwde spijkerbroek met een colbertje, daarin ben ik in ieder geval mijzelf. Het werd een inspirerende middag. Met een zeepkist als speakerscorner, waarop iedereen zijn of haar zegje mocht doen. Betty –Fairtrade- Kooij klom er heel moedig als eerste op en hield een gloedvol betoog voor eerlijke producten. Zelf schoof ik gelijk aan bij een workshop 'familieverhalen schrijven' en deed daar een paar geweldig tips op. Geheimen vertellen mocht, als je het maar op de juiste manier deed. Ik mocht meedoen in het schrijverspanel en zat daar met coryfeeën in het vak. Schrijver? Ik? Oké, ik vertel elke week wat onzin in de plaatselijk krant en een selectie daarvan is in een leuk bundeltje verschenen, maar om dat nou een boek te noemen. Jan Willem zat er met een indrukwekkende stapel historisch werk, Leni met prachtige boeken die ze samen met haar man heeft geschreven. Esther vertelde over haar boek to be, Wim kwam met interessante ideeën over foute managers. Marianne was er met twee boeken over WOII, verhalen over de Georgiërs op Texel, het 'Russenkerkhof', wat ik regelmatig heb bezocht. Welke rol vrouwen in de oorlog hebben gespeeld, hoe het haar familie is vergaan. Er schoot een stopje bij me los, er ging een deksel van een putje af. Toen het mijn beurt was legde ik mijn hele hebben en houwen op tafel. Mijn ietwat rare jeugd, de oorlogsverhalen die mij overspoeld hebben, de angsten die ik daarover had. Binnen een uur had ik spijt. Waarom had ik het niet professioneel gehouden? Wat moesten andere mensen met die ongein? Ik had, godbetert, ook nog een microfoon in mijn handen. Maar spijt is een zinloze emotie houd ik iedereen altijd voor, dus nu ook mijzelf. Na afloop kwam er een mevrouw naar mij toe die zei: 'herkenbaar, ik heb dezelfde ervaringen.' En Marianne: 'wij moeten maar eens praten'. 'Misschien moet die biografie er een keer komen', hield panelleider Peter mij voor. En Wim zei hetzelfde. 'Opschrijven die verhalen. Begin maar gewoon met fragmenten'. We ruilden boeken en ik ging naar huis met veel om over na te denken. De Schrijversparade heeft heel wat bij me losgemaakt.