• Truus Oudendijk

Oefenen

De maand januari zit er al weer op, we hebben Blue Monday overleefd, niks van gemerkt overigens, ik zit al weken in de feeststemming. Het enige chagrijnige was ons voornemen om aan 'Dry January' mee te doen. Op elke Nieuwjaarsborrel heb ik mij ingehouden. Met mijn vriendinnen heb ik geproost met cranberry sap aangevuld met rode spa om de roze champagne die zij in hun glas hadden te maskeren. Zij hebben er niets van gemerkt, maar wat een treurnis. Na drie weken werden we die coca cola rond borreltijd zo zat. En alcoholvrij bier is ook maar een synthetische slok. Ik houd trouwens helemaal niet van bier. En van water word ik zo leeg. Vorige week op vrijdagavond had manlief er genoeg van en schonk voor ons beiden een klein glaasje rode wijn in bij de homemade pizza, met als argument: "ik vind dat we onszelf genoeg gepest hebben". Ik was het gelijk roerend met hem eens, wat overigens zelden voorkomt. Zwakkelingen, ik weet het. Maar het leven werd ineens een stuk prettiger op een doordeweekse vrijdag. Alleen in het weekend drank hebben we nu afgesproken. Dat is ook nodig want we staan weer voor een nieuwe uitdaging, waar alcohol niet hij past. Althans Manlief gaat een uitdaging aan en ik doe in het voortraject maar weer solidair mee, zoals altijd. Komende zomer gaat hij samen met onze zoon de Schotse Hooglanden bedwingen, een mannenuitje, vijf dagen de West Highland Way op, waarvan drie dagen echt wandelen, maar dan wel twintig kilometer per dag berg op, berg af. "Nu kan je het nog pap". Pap zelf twijfelt daar nog een beetje aan. Hij is topfit en ijzersterk, maar wel met knieën die af en toe protesteren. Dus nu moet er geoefend worden, en ik doe mee. Drie avonden in de week, meteen na het eten de wandelschoenen aan en kilometers maken, gewoon door de wijk. Stevige jas, muts op, sjaal om, handschoenen aan, het heeft wat voeten in aarde voordat ik de weg op ben. Maar ik vind het nog stervenskoud buiten, ondanks de hoge temperaturen. Het veiligheidshesje wat manlief mij aan wilde praten, heb ik geweigerd. Ik zie er al idioot genoeg uit met al die attributen. Voor de veiligheid, we lopen in het donker, heb ik van die kekke lichtgevende armbanden aangeschaft. Tot nu toe rust er geen zegen op onze actie. Het is steeds hondenweer. De beloofd waterdichte ANWB jas blijkt niet tegen buien bestand. Ik ben tot op mijn ondergoed drijfnat geregend. Manlief heeft nu regenpakken opgezocht. Als u 's avonds twee idioten in plastic gehuld met knipperlichtjes om de armen door Hornmeer of Kudelstaart ziet struinen, dan zijn wij dat.