• Truus Oudendijk

Truus Oudendijk: Picknick

Er viel nog heel wat te verhapstukken voordat ik werkelijk voor een weekje vakantie naar Drenthe kon vertrekken. De laatste artikelen moesten af, een taart voor de jarige zoon gekocht, de tassen gepakt, een berg kerstgroen mee, lampjes, waxinelichtjes, manliefs favoriete whiskyglas –want in die vakantiehuizen hebben ze altijd van die stomme glazen- en de fles zelf natuurlijk.

Maar ik kon ook niet weg voordat ik een kerstkrans op het graf van mijn moeder had gelegd. Zolang zij leefde bleven wij thuis met Kerstmis, al zei ze zelf vaak: 'Kind het maakt niet uit, ik vermaak mij wel.' Maar er was geen sprake van, Kerstmis vierden we met haar. Nu ze er niet meer is, moet die krans gelegd en dat kaarsje aangestoken worden wil ik met een gerust hart Kerstmis kunnen vieren. Geen eenvoudige actie dit keer, want ik zat al een week zonder auto, die voor een heftige reparatie dagenlang bij de garage stond. Het kon alleen maar de dag voor ons vertrek als ik toch in Bloemendaal was om op de kleinkinderen te passen. Maar in de ochtend als ik aankom is het donker en als ik 's avonds wegga is het dat weer. Een krans leggen rond die tijd is geen doen, de begraafplaats doet niet aan kerstverlichting. Dan maar samen met de kleinkids, ik maakte er een wandel-en-ophalen-van-school-project van. Kleinzoon in de wandelwagen, de van huis meegenomen kransen en plantjes onderop -schoonmama moest ook versierd- en dan op naar school. Het was lunchtijd, dus met zijn drieën de supermarkt in om een lekker broodje uit te zoeken. "We gaan een kaarsje aansteken bij de oude oma's" zei ik. Om maar even duidelijk te maken dat het niet om mij ging deze reis. Zij op haar roze fiets vrolijk voor mij uit, ik met kleinzoon en alle attributen er achteraan. Een tochtje van een paar kilometer. Bij de begraafplaats fietste ze de monumentale hekken door en riep blij: 'Ik ben hier al eens geweest hoor, samen met jou. Niet met broertje, die was nog niet geboren." Ongelooflijk dat je als vierjarige al zulke herinneringen kan hebben. De eerste krans werd gelegd, het kaarsje aangestoken. "Op naar de andere oma" riep kleindochter blijmoedig. Daar legde ze zorgvuldig de krans op de stenen, een plantje ertussen. "En nou heb ik honger." We zochten een bankje, de broodjes kwamen uit de tas, flesje drinken erbij en lunchten heerlijk tussen alle graven. Picknicken op het kerkhof, heeft een bijzondere dimensie. Heel sfeervol eigenlijk. Daarna kon ik op vakantie.