• Oudendijk

Truus Oudendijk: Vuurwerk

Mijn week vol geplande rust, bezinning en harmonie begon met het door schoonzoon afsteken van een confettikanon in de slaapkamer van de jarige zoon. Om zes uur 's morgens. We zaten van schrik allemaal stijf rechtop in bed. Na het derde kanonschot smeekte zoonlief om genade: Kleindochter vond het fantastisch en stuiterde van plezier door de kamer: "Kijk papa, het hangt zelfs aan het plafond". Van rust was weinig sprake in die week, maar verder was het een en al harmonie, vrede op aarde en goede daden. Op ons hondenuitlaatrondje 's morgens vroeg, Man en ik samen, familie nog in bed of bad, kwam een klein hondje achter een geparkeerde auto vandaan, de lange uitlaatlijn met handvat achter zich aan slepend. Geen baasje te bekennen. "We nemen hem mee", besloot ik. Zoiets laat je niet zomaar achter. Ik stelde de wisseltruc voor; Man de twee grote honden, ik de kleine plus vondeling. Daar dachten onze herders anders over. Die namen een snoekduik naar de indringer, ik raakte verstrikt in de riemen, werd pootje gelicht en landde stijl achterover in de rododendrons. Briljant begin van de dag. Enigszins bemodderd liep ik even later met twee hondjes richting ons vakantiehuis. Man op veilige afstand voor mij uit. "Weet u van wie dit hondje is", vroeg ik aan een passerende mevrouw. Dat wist ze niet, maar ze had op Facebook wel gezien dat er een hondje vermist werd. Bij huis, zette ik de vondeling in de auto en ging op zoek op sociale media. Niks te vinden. Enkele telefoontjes later wist ik dat er goudbruin teckeltje kwijt was, naam Pip, met een Ibiza-bandje om. "Al weet ik bij God niet wat een Ibiziabandje is ", zei de man van de dierenambulance. Ik wel; bruin leer met borduursels en kraaltjes is onmiskenbaar Ibiza. Pip liet zich gewillige bekijken en aaien, maar ik voelde ook een hartje dat als een razende tekeer ging van angst. Nog geen kwartier later stond dezelfde mevrouw van daarnet met een verwarde, verfomfaaide man voor deur. "De hond is van hem", zei ze". "Ik vond hem op de site 'teckelgekte', maar met twee herders kijkt u daar vast niet op". Dat klopte. Ik deed nog even een check bij de dierambulance naar naam en adres en ook dat klopte. En toen had ik een huilende man bij de achterbak van mijn auto staan. "Het is ons kind", snikte hij. "Toen ik haar gisterenavond uitliet staken een paar jongens vuurwerk af en heeft ze zich losgetrokken. Ik zie er niet uit want ik heb de hele nacht door bos en weiland lopen zoeken, ik was zo bang dat ze zich op zou hangen aan die riem." Toen we 's avonds terugkwamen van een wandeling stond er een fles champagne voor de deur. Inmiddels ben ik voor een vuurwerkverbod.