• Truus Oudendijk

Truus Oudendijk: Wenen

Waarom kan ik vier weken door Afrika reizen met alleen maar handbagage en lukt dat mij bijna niet als het om vier dagen Wenen gaat? Het antwoord weet ik zelf eigenlijk wel. Afrika betekent woestijn en wildernis en die olifanten kan het geen klap schelen hoe ik er uit zie, die zijn zelf al rimpelig genoeg. Een korte broek, een spijkerbroek en een paar T-shirts zijn voldoende en in mijn toilettas hoeft bij wijze van spreken alleen maar zonnebrand en een tandenborstel, want die man waar ik mee op pad ben, kent me al zolang, die kan het weer geen klap schelen of ik wat 'kleur op de bek' doe. Maar in Wenen ga ik heel andere dingen doen. Er staat zat leuks op het programma: een boottocht over de Donau, een diner in paleis Schönbrunn met een concert als afsluiting. Dus ik vind dat ik een beetje knap voor de dag moet komen.

Het worden fantastische dagen in een prachtige stad met indrukwekkende paleizen en imposante kerken. 1440 kamers in het zomerpaleis van de Habsburgse keizers en wij mogen er 40 bezoeken. Een en al pracht en praal en steeds denk ik: wat ben ik blij dat ik niet in die tijd leefde. Al die keurslijven en etiquette. In de Hofburg zijn we getuige van de training van de Lippizaners. Stoere witte paarden die jarenlang moeten oefenen om een soort ballet op te kunnen voeren. Op de klanken van klassieke muziek draven ze in strak tempo een half uur lang door het zand van een met kroonluchters en ornamenten versierde zaal.

Als echte dierenliefhebbers vragen we ons af of dit nou wel zo leuk is voor een paard. 'Ik denk het wel', zeg ik 'een paard wil, net als een hond, veel liever voor je werken dan lui langs de kant te staan.' Manlief heeft zijn twijfels: 'Even lekker hollen en winden laten is er niet bij', zegt hij. Typische mannengedachte.

Die vier dagen worden met recht een 'Vierdaagse'. We lopen gemiddeld 15 kilometer per dag en bewonderen de Stephansdom, de Votivkirche en in die sobere Italiaanse kerk een levensgroot mozaïek van het Laatste Avondmaal van Leonardo Da Vinci. Maar ook het Hundertwasserhaus en de Naschmarkt. Stond allemaal op mijn verlanglijstje. We drinken Oostenrijkse biertjes en eten een Wiener schnitzel van het formaat pannenkoek. Manlief klaagt geen moment.

Volgende zomer bereikt hij een gedenkwaardige leeftijd en mag dan kiezen. Hij weet het nu al. Hij gaat wandelen op Texel.