• import

Column Truus Oudendijk: verleiding

Woensdagavond stond er een jongen op mijn stoep. Ik was net thuis en stond op het punt om met manlief de dag te evalueren toen de bel ging. Een student, ergens in de twintig. Hij begon gelijk een charme offensief met complimenten over mijn buurtboekenkast. Hoe leuk dat wel was en wat enig dat ik dat deed. Ja, dat vond ik ook, daar waren we het over eens. Vervolgens startte hij een verhandeling over complexe bevallingen, met overgrote risico's in weet ik wat voor land. Nu ik erover nadenk heeft hij volgens mij helemaal geen land genoemd. Het was allemaal even gevaarlijk en ingewikkeld; verhalen over op de fiets naar het ziekenhuis, nauwelijks te bereiken, als er al een ziekenhuis was en wat er allemaal niet mis kon gaan: lekke banden, gammele fiets, slechte wegen. Het was net gaan sneeuwen en ik stond daar aan die voordeur uit mijn tent waaien, wenste dat hij opschoot met zijn verhaal. Ondertussen dacht ik met enige spijt aan mijn glas sherry, dat op de bar stond en waarin het ijsklontje nu aan het smelten was en daar wordt het zo dun van. De jongen ratelde vrolijk door. Hij studeerde HRM, of ik wist wat dat was? Ja, dat wist ik. En of ik kinderen had? Ook dat. En waren mijn bevallingen probleemloos verlopen? Heerlijk, echt een onderwerp waar ik het over wil hebben om zes uur 's avonds aan de voordeur met een knul van een jaar of twintig. Niet dus. Van bevallingen krijg ik het sowieso plaatsvervangend benauwd, al is het die van een koe of schaap, ik kan er niet naar kijken. Wilde ik misschien een kind redden? Toe maar, vertel maar, hoe gaan we dat doen? Heel simpel, een formuliertje tekenen, elke maand zeven euro van mijn rekening. Dat wilt u toch wel? Dat wilde ik niet. Kom op zeg, elke maand. "één keer" zei ik, "Waar is je collectebus?" Die was er niet. Het kon veel simpeler, Als ik nu akkoord ging kreeg ik morgen een mailtje en dan kon ik het gewoon weer opzeggen. "Uw naam, uw mailadres en uw bankrekening alstublieft?" Nou had ik de dag ervoor 'De Verleiders' gezien bij DWDD. Over privacy die we niet meer hebben en het kwijtgeraakte geld van Leopold Witte door een simpel 'Tikkie'. "Je bent een schat" heb ik tegen die jongen gezegd, "maar dit gaan we echt niet doen. Kom maar weer terug als je een collectebus hebt."