• Robbert-Jan en Mirte met hun hond Skipper

    eigen foto

Kettinggesprek: 'Ik ben heel handig en zij kan goed organiseren'

AALSMEER Bijzonder stel Robbert-Jan en Myrte Noordam. Mooie mensen. Beiden een prima baan en samen een leuk leven. Maar ook de passie om een ander te helpen. Zij zetten zich in voor statushouders. Debora en Daniël zijn benieuwd hoe dat in zijn werk gaat.

Robbert-Jan: "We weten dat er een behoorlijke nood is bij die mensen, en willen graag een handje helpen, als we een avondje vrij zijn. Zodoende zijn we bij Vluchtelingenwerk Amstelland terecht gekomen. Ik ben erg handig, dus mijn voorkeur gaat uit naar iets te klussen, mijn vrouw kan goed organiseren. Mensen die hier in de buurt een huis hebben toegewezen gekregen, helpen we met de inrichting. Dat varieert van een meubeltje ergens ophalen tot een hele avond Marktplaats afstruinen naar zoveel mogelijk gratis meubels, omdat ze nog alles nodig hebben: van kledingkasten tot bedden. Mensen hebben vaak geen idee van techniek en dan kom ik om een wasmachine aan te sluiten of een kapstok op te hangen." Myrte: "Of de CV uit te leggen. Er is een budget voor de inrichting en daar moeten ze alles voor doen. We hadden een keer iemand die gordijnen en kleden wilde. Dat verbaasde ons. Is dat nou het eerste wat je moet kopen? Hij had niet eens een bed. Maar hij hoopte met die gordijnen en kleden de kou buiten te houden. Hij had geen idee hoe de CV werkte. Toen we de verwarming hoger zetten, werd hij met de minuut blijer en hoefde hij geen gordijnen meer."

En de adressen krijgen jullie via Vluchtelingenwerk? Robbert-Jan: "Als mensen eenmaal een huis ter beschikking hebben, krijgen ze ook een cliëntbegeleider toegewezen. Die regelt al het papierwerk en de gemeente-aanvraag en neemt contact met ons op als er andere praktische dingen nodig zijn. Wij maken dan een afspraak en gaan kijken wat we kunnen doen. In eerste instantie zijn ze vaak verlegen omdat ze bang zijn dat het veel tijd en geld kost. Ik kom met goed gereedschap binnen en ga gelijk aan het werk. Ze weten dan nog niet dat ik het als vrijwilliger doe en dat het gratis is."

Komen jullie vaak in actie? Robbert-Jan: "Het komt wel eens voor dat ik drie avonden bezig ben, maar dat vind ik niet zo erg." Myrte: "Anderhalf jaar geleden, toen de vluchtelingenstroom enorm was hadden we vier gezinnen per maand en bijna elke week een huis om in te richten, waar we langdurig mee bezig waren. Dan gaat het niet om maar een avondje. We moesten vaak zeggen dat we wel wilden helpen, maar pas over een paar weken. Het is lastig om dan weg te lopen bij zo'n gezin, omdat je weet dat er veel dingen moeten gebeuren, er zijn zoveel losse eindjes. We hadden het gevoel meer te willen doen, maar waren daar niet toe in staat. Ik vond het moeilijk om weer naar huis te gaan en te zeggen: we komen over een paar weken weer terug. Gelukkig is het nu wat rustiger."

Soms moet je jezelf beschermen. Robbert-Jan: "Sommige cliënten zijn hele rijke mensen, maar hebben alles op moeten geven in Syrië. Alles achter gelaten om hier naar toe te kunnen. Het is moeilijk om je daar in te verbeelden. Ze hebben nu een heel andere levensstandaard."

Doen jullie het altijd samen? Robbert-Jan: "In het begin wel, maar Myrte is er mee gestopt omdat het te druk werd met haar werk en opleiding." Myrte: "Ik ben net afgestudeerd en werk nu als basisarts op de eerste hulp. Ik wil mij graag specialiseren als eerste hulp arts. Sinds 1 januari dit jaar ben ik niet meer officieel in dienst bij Vluchtelingenwerk. Ik werk alleen nog wat achter de schermen om Robbert-Jan te ondersteunen met het contact met de cliënten en het maken van afspraken."

En wat doe jij Robbert-Jan? "Ik ben technisch instrumentmaker en ontwerp en produceer speciale onderdelen voor in de farmacie. Ik heb stage gelopen in de ruimtevaart. In principe ontwerp en maak ik alles wat nog niet bestaat. Bij problemen die mensen hebben ga ik een product bedenken om een oplossing te creëren."

Waarom doen jullie dit? Myrte: "Achter ons woonde een gezin uit Syrië en toen ik een keer naar een oorlogsfilm keek, waar aan het einde een meisje alleen door gebombardeerde straten liep, realiseerde ik mij dat het met dat gezin ook zo is gegaan. Dat raakte mij zo, dat ik besloot er iets mee te gaan doen. Op internet kwamen we een oude vacature bij Vluchtelingenwerk tegen voor een klusjesman. Typisch iets voor Robbert-Jan." Robbert-Jan: "In het begin deed ik het alleen, maar nu zijn er nog twee mannen die meehelpen. We kunnen wel meer mensen gebruiken en dan vooral om eens bij een gezin langs te gaan om een kopje koffie te drinken of een praatje te maken. Statushouders zijn vaak eenzaam."

Wie nodig je uit voor het volgende gesprek? "Stephan en Rianne van Diepen, ze zijn in de Filippijnen zendelingen gaan ondersteunen. Hoe ervaren ze het daar?"

Truus Oudendijk