• Angelique van Balen

    Truus Oudendijk

We maken het verschil het lijkt misschien een druppel op een gloeiende plaat,

AALSMEER Een bijzondere vrouw Angelique van Balen, ze is idealistisch en gelooft meer in geven dan ontvangen. Ze heeft jaren in het onderwijs gewerkt, maar de keuze gemaakt om zendingswerk te gaan doen. Bruna Kortenoeven, heeft haar uitgenodigd om te vertellen waarom ze daarvoor gekozen heeft.

"Vorig jaar ben ik al begonnen met zendingswerk voor 'Jeugd met een Opdracht'. Dat is een grote internationale christelijke zendingsorganisatie, waarbij wereldwijd zo'n 18.000 mensen werken. In Nederland zijn er tweehonderdtwintig medewerkers vanuit dertig nationaliteiten en daarnaast zijn er vanuit Nederland honderd projecten in het buitenland. We trainen jongeren gedurende een periode van drie maanden waarin ze uitleg krijgen over de bijbel, andere culturen en diverse andere onderwerpen. Vervolgens gaan ze naar een ander land om hulp te verlenen, mensen te ontmoeten en om te beseffen dat er meer is dan je eigen mooie leventje."

Waarom heb jij die keuze gemaakt?

"Al heel jong wist ik dat ik zendingswerk wilde gaan doen. Toen ik zeventien was ben ik drie maanden in Nigeria geweest, midden in de bush bij een Amerikaanse verloskundige, die daar werkte. Een geweldige ervaring. Daarna ben ik een hele tijd niet meer naar het buitenland vertrokken. Maar in 2002 hebben we met ons gezin een jaar op de Filippijnen gewoond en gewerkt en daarna ook een jaar in Roemenië. Toen we weer terug waren in Aalsmeer, dacht ik: hier moet ik iets mee en ben ik pedagogiek gaan studeren en trainingen gaan geven aan gezinnen over opvoeding. Daarna ben ik in het onderwijs terechtgekomen en heb ik twaalf jaar in het MBO in Hoofddorp gewerkt, sociaal werkers getraind en een studie onderwijskunde gevolgd. Op een gegeven moment gingen de kinderen de deur uit en mijn hart ging nog steeds uit naar het zendingswerk dus heb ik afgelopen november de overstap gemaakt."

Wat doe je er voor werk?

"Ik heb binnen de organisatie in Nederland een staffunctie. Ik overzie veel dingen, ook op juridisch gebied en zorg dat er de juiste protocollen zijn. Naast lesgeven aan het Nova College ontwikkelde ik onderwijsprogramma's en die expertise kan ik gebruiken in de organisatie, omdat er veel trainingsprogramma's zijn waar ik bij betrokken ben. Ik heb nu ook weer de gelegenheid om zelf actief aan projecten deel te nemen. In april dit jaar ben ik drie weken in de Filipijnen geweest, heb daar onderwijs gegeven en in juli heb ik in Bulgarije een week lesgegeven over opvoeding aan Bulgaarse gezinnen. Dat is daar een onontgonnen terrein als je het vergelijkt met alle opvoedingsprogramma's die we hier in Nederland hebben. Ze willen daar graag meer over leren, want ze zitten nog een beetje vast in hun Oost-Europese achtergrond, hoe zij opgevoed zijn. Vrij agressief, dat willen ze niet, maar ze weten ook niet hoe het anders te doen."

Hoe is je gezinssituatie?

"Mijn man is ook betrokken bij dezelfde organisatie. Hij heeft altijd veel gereisd en ik ben thuis gebleven, gaan studeren en ik heb voor de kinderen gezorgd. We hebben drie biologische kinderen en een pleegdochter. Pleegzorg loopt ook als een rode draad door ons leven heen. Dat doen we al eenentwintig jaar en we hebben in de tijd zo'n drieëntwintig kinderen opgevangen. We hebben laatst nog tien dagen een meisje van veertien gehad."

Waarom blijven de kinderen zo kort?

"Wij doen crisisopvang. Sommigen blijven maar een week, maar we hebben ook wel kinderen opgevangen die elf maanden bleven. Een pleegdochter is gebleven, die is nu bijna negentien en woont op zichzelf. Onze band is goed, ze komt net als onze eigen kinderen, regelmatig langs om gezellig mee te eten. Ze noemt ons ook papa en mama."

Wat staat er voor de komende tijd op programma wat betreft je werk?

"Ik ben nu intern dingen aan het organiseren want er komt een landelijk dag aan voor alle medewerkers. Er is twee keer per jaar een trainingsdag voor alle leiders, die ik opzet. Begin volgend jaar is er een bijeenkomst in Duitsland waar mijn man en ik samen naar toe gaan.

Hoe zie je de toekomst?

"Ik hoop dit nog heel lang te kunnen doen. Ergens in mijn achterhoofd zit nog wel het plan om voor een langere periode naar een plek te gaan, want dan kun je meer doen dan wanneer je ergens maar een week bent. Wat we doen lijkt misschien wel een druppel op een gloeiende plaat, maar al kan ik maar voor die ene persoon het verschil maken. Definitief in buitenland wonen, verwacht ik niet. Ik zal altijd terug naar Aalsmeer komen."

Wie nodig je uit voor het volgende gesprek?

"Wanda Verbeek, zij zorgt ook voor crisisopvang van kinderen. Toen ik haar laatst sprak vertelde ze dat ze drie kleine kinderen van 1, 3 en 5 tegelijk in huis kreeg. Dat was best heftig. Wat beweegt haar om daar ja op te zeggen."

Truus Oudendijk