• Mevrouw Bos-Bouwmeester krijgt bezoek van de burgemeester.

    Truus Oudendijk

Mevrouw Bos is honderd jaar

AALSMEER Zoals mevrouw Bos-Bouwmeester jarig zijn, dat willen we allemaal wel. Honderd worden en nog volledig bij de les zijn. Ze was donderdag 22 februari de ster van de dag.

Truus Oudendijk

Haar kamer in het zorgcentrum was simpel te vinden want vlaggetjes en ballonnen wezen de weg. Binnen was het een gezellige boel. Dochters en schoonzonen op bezoek, de burgemeester met een bos bloemen, taartjes met haar eigen afbeelding erop, een afgevaardigde van het zorgcentrum met een nog groter boeket en de voltallige Aalsmeerse pers om verslag te doen van al die feestelijkheden. En natuurlijk haar verhaal te horen, want dat was, op zijn zachtst gezegd, best wel bijzonder. Mevrouw Bos kon boeiend vertellen. Ze is geboren op een boerderij in Noordwijkerhout en toen ze vijf jaar oud was overleed haar vader en stond haar moeder er samen met de kinderen alleen voor.

'Het was hard werken', vertelt ze. 'We hadden geen water, geen stroom en moesten alles lopend doen.' Haar man heeft ze op een bijzondere manier leren kennen. 'Ik weet het nog precies, het was februari, erg koud en er lag een flinke laag sneeuw. Die avond ging die bel, ik deed open en er stond een man voor de deur. Hij had mij wel eens in de kerk gezien en kwam vragen of ik met hem mee wilde naar een bruiloft. Dat leek me wel leuk, het huwelijk zou de volgende maand al plaatsvinden, maar werd uiteindelijk pas in mei voltrokken, dus we hebben elkaar nog verschillende keren ontmoet.' Het gaf meisje Bouwmeester en jongeman Bos de tijd elkaar wat beter te keren kennen. Het was 1941, oorlogstijd en toen er berichten kwamen dat ongetrouwde meisjes opgeroepen zouden worden om in Duitsland te gaan werken, zei hij: daar wachten we niet, dan trouwen we meteen. 62 jaar heeft hun huwelijk geduurd en ze kregen vijf dochters. 'Hij was gek op haar' vertelt een van hen. 'We hebben fantastische ouders gehad'.

Zij en haar man hebben lang gezocht naar een boerderij om samen een bedrijf te kunnen beginnen. Dat werd uiteindelijk in Vijfhuizen; akkerbouw gecombineerd met vee. Daar kwam fruitteelt bij; appels en peren. In een later stadium zijn hun opvolgers verder gegaan met bloembollenteelt.

Mevrouw Bos is nog steeds actief, ze wandelt regelmatig met haar rollator een half uurtje door de gangen van het zorgcentrum en is nog geïnteresseerd in alles wat er in de wereld gebeurt. 'Ik lees elke dag het Haarlems dagblad' zegt ze 'en dan vooral het agrarische nieuws in Nieuweoogst.' 'Mijn moeder heeft ook nog een verlanglijstje', vertelt haar dochter, 'ze was benieuwd hoe een melkrobot functioneerde en wilde ook wel eens zien hoe een drone werkte. Dat hebben mijn zussen geregeld. Die hebben haar meegenomen naar een melkveehouderij en in Noordwijk hebben ze gezorgd voor een demonstratie van een drone. Zelf neem ik haar ieder jaar mee op een rondje langs de familiebedrijven. Want ze wil graag op de hoogte blijven hoe het daar allemaal reilt en zeilt.' Haar honderdste verjaardag viert ze later op de dag samen met samen met familie, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Een bijzondere dame, die mevrouw Bos.