• Truus Oudendijk

Truus Oudendijk: Pinksteren

De lokale Pink Pop en de open tuinen dagen heb ik gemist. Helaas, maar Pinksteren is al sinds jaar en dag ons familieweekend op Texel en daar moet alles voor wijken. Met plezier overigens. We hebben het alleen nog nooit zo slecht gehad als dit jaar. Weer technisch dan.

De stortbuien die vrijdagavond begonnen duurden tot zaterdagvond. Maar de honden moeten hollen en gek doen, ook als het hoost, dus naar buiten de Slufter in. Slecht weer bestaat niet, er bestaat alleen slechte kleding. Dat bleek, mijn jas heeft er drie dagen over gedaan voor hij weer droog was. Ik heb al eens eerder gezegd dat we alle disciplines in huis hebben: monteur, loodgieter, kapster, verpleegkundige, militair, jurist, arts, sportinstructeur, journalist annex barista en nog zo'n aantal handige beroepen.

En dat laatste talent organiseerde samen met zijn vriendin een pubquiz op die regenachtige zaterdagavond. In no time schreven zich teams in met namen als Veni Vidi Vici, Snikkeldikkel en De Natte Zeehond. Ik zag mijzelf geconfronteerd met muziekvragen waar ik geen hout van begreep, foto's waarop ik een struisvogel meende te herkennen die een flamingo bleek, en aantallen schapen en toeristen op Texel waar ik naar mocht raden, maar de plank volledig missloeg. Kortom, het was een quiz op niveau en ik bakte er niks van. Eindigde als vijfde van de zes teams. Maar wel vreselijk gelachen.

Tussen de buien door werden de hamburgers gebakken met de paraplu op, regen we met de kookploeg vijf kilo kipfilet aan stokjes voor op de bakplaat en verscheen er een prachtige pastasalade in de jus pan. Over de hoeveelheid wijn en bier wil ik het niet hebben, daar spreekt heel Noord Holland schande van. Natuurlijk was er ook ongein, technische gezien onmogelijk, maar toch: camper op slot en de sleutels er in. Ook dat hebben we creatief opgelost. Het vijfjarige neefje paste door het luikje tussen bagageruimte en cabine.

Zijn vader loodste hem erdoor: "eerst je armen, dan je hoofd, een been erdoor, mooi, nou je andere been erbij. Ben je binnen? Pak de sleutels maar, starten en wegrijden." Daar luisterde hij gelukkig niet naar. Wijs kind voor zijn leeftijd. De jongelui staken 's nachts klokslag twaalf vuurwerk af voor het nichtje dat zestien werd. Dat was leuk. Toen ze het om drie uur 's nachts nog eens deden was het niet meer leuk. Althans volgens de oude garde. Zelf hadden ze er totaal geen problemen mee. Een heel weekend met 45 man en geen onvertogen woord. Het blijft bijzonder. We moeten er nog van bijkomen, zelfs de hond is moe.